2/02/09

Σήμερα το πρωί στο Notting Hill περπατούσα στο Porto Bello και είχε κάτι σπίτια όπως αυτά που σου έλεγα πως θέλω να μείνουμε μαζί και σκεφτόμουν πως τώρα που έκανες αίτηση για το City θα λάτρευα τη ζωή μου μακρυά απο το σπίτι μου και δίπλα σε εσένα, σε ενα τέτοιο μικρό σπιτάκι να είναι η ζωή μου, ξέρεις, να μαγειρεύω όπως στη Π. και να κάνουμε έρωτα στη φλοκάτη που μου είχες πει πως σ'αρέσει..

Να σε έχω στην αγκαλιά μου και επιτέλους να μην μιλαω σε μαξιλάρια όταν τα έχω αγκαλιά, για να νιώθω, δήθεν, πως μιλάω σε σένα.

Όλα αυτά μείνανε όνειρα δυστυχώς, το παλέψαμε, φτάσαμε κοντά,
και μας έμεινε η δίψα.

Ήθελα πάρα πολύ να είμαι μαζί σου, και στο ορκίζομαι πως, κάθε μέρα που περνούσε σκεφτόμουν πότε θα έρθει η μέρα που θα είμαστε μαζί κανονικά.

Τα χριστούγεννα ήθελα να τα παρατήσω όλα για να μην γίνει αυτο που έγινε τώρα. Με μισώ που δεν τα παράτησα τότε.

Γιατί τώρα δεν σε έχω και θα έδινα και τη ζωή μου για να είμαστε μαζί.

Πριν λίγο μου είπες στο τηλέφωνο...και τι θα μου πεις, πως μ'αγαπάς;

Σ'ΑΓΑΠΑΩ και θα σ'αγαπάω για πάντα.

Δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω πως δεν είμαστε μαζί, πως δεν έχουμε καμία επαφή...
Και τι θα γίνει απο δω και πέρα;

Θα γίνω έτσι όπως ήμουν;

Και εσύ τι θα είσαι, μια ξένη που δεν σε ήξερα ποτέ;

Και τις στιγμές που σε είχα αγκαλια και ορκιζόμασταν πως θα γεράσουμε πλάι πλάι και πως θα σ'αγαπάω και θα με αγαπάς ποιος θα μου τις σβήσει απο την καρδιά μου σαν την "φιλία" μας στο Facebook;

Ποιος θα με κάνει να μην πονάω στην σκέψη πως ΤΕΛΕΙΩΣΑΜΕ...ποιος μπορεί να με κάνει να ξεχάσω την καρδιά μου που ελευθερώθηκε όταν με φίλησες πρώτη φορά;;;

Ποιος θα με κάνει να ξεχάσω την ηρεμία και την ευτυχία όταν κοιμήθηκα μεσημέρι καλοκαιριού στο στήθος σου επάνω;

Ποιος θα με κάνει να ξεχάσω το πρωινό στην Κ., να κοιμάσαι και να δακρύζω απο ευτυχία που ήσουν δίπλα μου;

Ποιος μπορεί να με κάνει να μην θυμάμαι πως μου είπες πως θα ήμασταν μαζί Σάββατο 8 σεπτεμβρίου με λυγμούς στο αεροδρόμιο, πως όλα θα πάνε καλά και πως θα έρθεις να με βρεις;

Ποιος θα με κάνει να σταματήσω να νιώθω την στιγμή που σε είδα στο αεροδρόμιο στο Λονδίνο να είσαι εκεί και να δακρύζεις που με βλέπεις;

Ποιος θα με κάνει να ξεχάσω τις μέρες που κάναμε έρωτα εδώ σε ένα δωμάτιο, που σε ερωτεύτηκα ακόμα πριν καλά καλά σε δω;

Πως μπορώ να πιστέψω πως τον χειμώνα μου τον έκανες να μυρίζει έρωτα και δεν πάγωσε η καρδιά μου;

Πως γίνεται να ξεχάσω δυο χαζά παπουτσάκια που λέγαμε πως κάποτε εκεί θα βάλουμε τον έρωτα μας μόλις γίνουμε 30...

Πως γίνεται να φτάσω 30 και να μην είμαι δίπλα σου...

Πως γίνεται να αναπνεύσω όταν μου κόπηκαν όλες μου οι ανάσες, όταν πίστεψα έστω και για λίγο πως όλα τέλειωσαν...

Πως μπορώ να χωρέσω στο μυαλό μου πως κράτησε απο 16-06-07 και τέλειωσε 01-02-09;;;;

Κάπου εδώ τελειώνω κι εγώ κι επειδή δεν μπορώ να πιστέψω πως όλα αυτά δεν υπήρξαν, γιατί με περνάνε σαν ηλεκτρικό ρεύμα κάθε φορά που τα αισθάνομαι, βάζω την καρδιά μου στο πάγο, να μην ξεχάσει...ξερνάω την ψυχή μου και μισώ την ζωή μου γιατί δεν την θέλω.

Δεν θέλω τίποτα.

Δεν μπορώ να έχω την ζωή μου γιατί σβήστηκε ένα βράδυ, επειδή ήμουν μακρυά και έχασα επεισόδια μαζί της.

Μισώ που είμαι εδώ και δεν είμαι εκεί, μισώ που σήμερα πρέπει να κοιμηθώ ξέροντας πως δεν θα μιλαω στον αέρα μπας και φυσήξει και με ακούσεις, μισώ που αύριο πρέπει να συνεχίσω να ζω, αλλα να μην είμαι μαζί σου.

Και πονάω που σκέφτομαι πως όλα αυτά υπάρχουν και δεν μπορώ να τα αγκαλιάσω.

Αν κάνω μια ευχή τώρα είναι να μπορούσα να γίνω αυτή η γυάλινη καρδιά και να σπάσω σε χίλια κομμάτια, να μην υπάρχω πια.

Έξω χιονίζει και εγώ προσπαθώ να βρω τρόπο να συμβιβαστώ, αλλά ο μόνος τρόπος είναι να παγώσω κι εγώ, όπως οτιδήποτε κινείται εκεί έξω τώρα.

Πάγωσε η καρδιά μου γιατί είναι δικιά σου και την έβαλα στην κατάψυξη, με την ελπίδα πως θα την ξεπαγώσεις.

Αν δεν έρθεις, μην με κουνήσεις απο εδώ, δεν θέλω να δω τίποτα, ούτε να σκεφτώ κάτι, δεν θέλω να πάω πουθενά, ούτε να γευτώ τίποτα.


Θέλω μόνο να θυμάμαι, γιατί μόνο στις αναμνήσεις μπορώ να σε βρώ κι ας είναι παρελθόν.

Σ'αγαπάω.