Εδώ και ένα χρόνο πάνω κάτω, δεν γράφω όπως συνήθιζα να γράφω.
Και όταν δεν γράφω όπως συνήθιζα να γράφω, δεν είμαι καλά και στη ζωή μου.
Γιατί χάνω την εσωτερική μου ισορροπία.
Γιατί νιώθω πως άλλαξα, ή πως έχασα κάτι.
Κάτι δικό μου. Καταδικό μου. Μου.

Είναι αστείο, που έχω να γράψω μια "Εξομολόγηση" για την θεατρική ομάδα στην οποία συμμετέχω, και δεν μπορώ. Λήγει αύριο η διορία, κι εγώ, που αγαπω τις λέξεις, που λατρεύω τις λέξεις, που νιώθω πιο ειλικρινής όταν γράφω παρά όταν μιλάω, εγώ, δεν δύναμαι να γράψω μια απλή εξομολόγηση.

Το αντικείμενο αναφοράς μπορώ να το σκεφτώ.
Ως προς τον "παραλήπτη" μου θέλω να εξομολογηθώ.
Ερωτική εξομολόγηση λοιπον.

{Πάντα θέλω να έχω έναν παραλήπτη, έστω δυνητικό. Να ξέρω ότι όταν η φωτιά μου γίνει λαίλαπα και το δάκρυ μου ωκεανός, ότι υπάρχει πάντα κάποιος που να μπορεί να αντέξει την απανθράκωση ή τον πνιγμό. Έχω την αναγκη να πιστεύω ότι "Εκείνος" υπάρχει εκεί έξω. Έτοιμος να αντέξει την κάθε εξομολόγηση.}

Οπότε, παραλήπτης.
Αλλά..Παραλήπτης απο το παρελθόν, απο το παρόν, ή απο το μέλλον..;

Και ιστορία..;;;;;
Πρέπει να εξομολογηθώ τα εκ βαθέων συναισθήματα μου; Κάποια αμαρτία; Kάποιο μυστικό;
Στη ζωή μου ένιωθα πάντα διαυγής, έστω αν οι περισσότεροι δεν μπόρεσαν - ή δεν άντεξαν - να βουτήξουν το κεφάλι κάτω απο την επιφανεια μου και να δουν τι πραγματικά σκέφτομαι ή νιώθω. Οπως και να'χει εγώ δεν ένιωσα ποτέ ότι έκρυψα κάτι ή ότι έκανα κάτι κακό που χρήζει εξομολόγησης.

Στην προσπαθεια μου να σκεφτώ κάτι, πάτησα εξομολόγηση στο google.
Όλα τα αποτελεσματα περι θρησκείας.
Βρήκα όμως και λέξεις κλειδιά.
Μετανοια, φόβος, τιμωρία, ενοχές, αμαρτιες, αφεση αμαρτιων, ψυχοθεραπεια, πέρασμα απο τον θάνατο στη ζωή, δηλητήριο, ξεγύμνωμα ψυχής, ομολογία της αρρώστιας και του πόνου, κάθαρση.

Για πολύ καιρό είχα αρχίζει να ξεχειλίζω δηλητήριο και το χειρότερο είναι ότι δεν το είχα πάρει πρέφα. Με αποκορύφωμα κάτι που έκανα και το μετανιώνω ακόμα.
Η δεν το μετανιώνω. Δεν είμαι σίγουρη ακόμα. Θα δείξει η ζωή i guess.
Πόνεσα, έκλαψα, έγραψα, τα έστειλα και στον παραλήπτη τους, αισθάνομαι ότι έχω ξεφορτωθεί κάθε του σταγόνα απο μέσα μου.
Πάλεψα τόσο πολύ, που έκοψα και κομμάτια μου για να το ξεφορτωθώ ολοσχερώς.
Οπότε ναι, κουβαλάω τις πληγές μου, αλλα δεν νιώθω έτοιμη ούτε να τις αγγίξω, ούτε να μιλήσω γι'αυτες. Ίσως απο εκει να πηγάζει το γενικότερο writer's block.

Ουφ κλωθορίζουν όλα στο κεφάλι μου...
αλλα τίποτα.
Μάλλον θα αναγκαστώ να πειράξω κάτι απο αυτά που ήδη έχω γράψει.
Αλλα δεν θέλω.
Δεν θέλω να πειράζω πράγματα που ανήκουν στο παρελθόν και συμβολίζουν συγκεκριμένες καταστάσεις και συγκεκριμένα συναισθήματα.

{Απορώ πως υπάρχουν καλλιτέχνες που δημιουργούν κατα παραγγελία..!}


2 σελίδες εξομολόγηση.

Και δεν μπορώ.


Αν είναι δυνατόν!!!