Εδώ και ένα χρόνο πάνω κάτω, δεν γράφω όπως συνήθιζα να γράφω.
Και όταν δεν γράφω όπως συνήθιζα να γράφω, δεν είμαι καλά και στη ζωή μου.
Γιατί χάνω την εσωτερική μου ισορροπία.
Γιατί νιώθω πως άλλαξα, ή πως έχασα κάτι.
Κάτι δικό μου. Καταδικό μου. Μου.

Είναι αστείο, που έχω να γράψω μια "Εξομολόγηση" για την θεατρική ομάδα στην οποία συμμετέχω, και δεν μπορώ. Λήγει αύριο η διορία, κι εγώ, που αγαπω τις λέξεις, που λατρεύω τις λέξεις, που νιώθω πιο ειλικρινής όταν γράφω παρά όταν μιλάω, εγώ, δεν δύναμαι να γράψω μια απλή εξομολόγηση.

Το αντικείμενο αναφοράς μπορώ να το σκεφτώ.
Ως προς τον "παραλήπτη" μου θέλω να εξομολογηθώ.
Ερωτική εξομολόγηση λοιπον.

{Πάντα θέλω να έχω έναν παραλήπτη, έστω δυνητικό. Να ξέρω ότι όταν η φωτιά μου γίνει λαίλαπα και το δάκρυ μου ωκεανός, ότι υπάρχει πάντα κάποιος που να μπορεί να αντέξει την απανθράκωση ή τον πνιγμό. Έχω την αναγκη να πιστεύω ότι "Εκείνος" υπάρχει εκεί έξω. Έτοιμος να αντέξει την κάθε εξομολόγηση.}

Οπότε, παραλήπτης.
Αλλά..Παραλήπτης απο το παρελθόν, απο το παρόν, ή απο το μέλλον..;

Και ιστορία..;;;;;
Πρέπει να εξομολογηθώ τα εκ βαθέων συναισθήματα μου; Κάποια αμαρτία; Kάποιο μυστικό;
Στη ζωή μου ένιωθα πάντα διαυγής, έστω αν οι περισσότεροι δεν μπόρεσαν - ή δεν άντεξαν - να βουτήξουν το κεφάλι κάτω απο την επιφανεια μου και να δουν τι πραγματικά σκέφτομαι ή νιώθω. Οπως και να'χει εγώ δεν ένιωσα ποτέ ότι έκρυψα κάτι ή ότι έκανα κάτι κακό που χρήζει εξομολόγησης.

Στην προσπαθεια μου να σκεφτώ κάτι, πάτησα εξομολόγηση στο google.
Όλα τα αποτελεσματα περι θρησκείας.
Βρήκα όμως και λέξεις κλειδιά.
Μετανοια, φόβος, τιμωρία, ενοχές, αμαρτιες, αφεση αμαρτιων, ψυχοθεραπεια, πέρασμα απο τον θάνατο στη ζωή, δηλητήριο, ξεγύμνωμα ψυχής, ομολογία της αρρώστιας και του πόνου, κάθαρση.

Για πολύ καιρό είχα αρχίζει να ξεχειλίζω δηλητήριο και το χειρότερο είναι ότι δεν το είχα πάρει πρέφα. Με αποκορύφωμα κάτι που έκανα και το μετανιώνω ακόμα.
Η δεν το μετανιώνω. Δεν είμαι σίγουρη ακόμα. Θα δείξει η ζωή i guess.
Πόνεσα, έκλαψα, έγραψα, τα έστειλα και στον παραλήπτη τους, αισθάνομαι ότι έχω ξεφορτωθεί κάθε του σταγόνα απο μέσα μου.
Πάλεψα τόσο πολύ, που έκοψα και κομμάτια μου για να το ξεφορτωθώ ολοσχερώς.
Οπότε ναι, κουβαλάω τις πληγές μου, αλλα δεν νιώθω έτοιμη ούτε να τις αγγίξω, ούτε να μιλήσω γι'αυτες. Ίσως απο εκει να πηγάζει το γενικότερο writer's block.

Ουφ κλωθορίζουν όλα στο κεφάλι μου...
αλλα τίποτα.
Μάλλον θα αναγκαστώ να πειράξω κάτι απο αυτά που ήδη έχω γράψει.
Αλλα δεν θέλω.
Δεν θέλω να πειράζω πράγματα που ανήκουν στο παρελθόν και συμβολίζουν συγκεκριμένες καταστάσεις και συγκεκριμένα συναισθήματα.

{Απορώ πως υπάρχουν καλλιτέχνες που δημιουργούν κατα παραγγελία..!}


2 σελίδες εξομολόγηση.

Και δεν μπορώ.


Αν είναι δυνατόν!!!

Σώμα, θυμήσου όχι μόνο το πόσο αγαπήθηκες,
όχι μονάχα τα κρεββάτια όπου πλάγιασες,
αλλά κ' εκείνες τες επιθυμίες που για σένα
γυάλιζαν μες στα μάτια φανερά,
κ' ετρέμανε μες στην φωνή - και κάποιο
τυχαίον εμπόδιο τες ματαίωσε.

Τώρα που είναι όλα πια μέσα στο παρελθόν,
μοιάζει σχεδόν και στες επιθυμίες
εκείνες σαν να δόθηκες - πώς γυάλιζαν,
θυμήσου, μες στα μάτια που σε κύτταζαν,
πώς έτρεμαν μες στην φωνή, για σε, θυμήσου, σώμα.


Κ.Π. Καβάφης
Θυμήσου, Σώμα... ,
από τα ποιήματα 1897 -1933, Ίκαρος, 1984

Σε θέλω τις μέρες που μοιάζουν όλα δυνατά και αδύνατα.


{5:25 π.μ.}




{I would have changed}

Σήμερα αποφάσισα να μαζεψω το δωμάτιο μου και έπρεπε να έρθω αντιμέτωπη με όλες τις απουσίες, τις προδοσίες μου και με όλα σου τα δώρα. Γι'αυτό το απέφευγα όπως ο διάολος το λιβάνι τόσο καιρό. Έπρεπε να δώσω μια εξήγηση στην ακρωτηριασμένη μου κόκκινη πυτζάμα - που είναι το ταίρι της; , σε ένα συρτάρι στην Πανόρμου, καμμένο ή πεταμένο στα σκουπίδια; -, στο ακρωτηριασμένο χακί μαύρο γάντι- που είναι το ταίρι του; , σε ένα συρτάρι στην Πανόρμου, καμμένο ή πεταμένο στα σκουπίδια; -, στο μαύρο εφαρμοστό φόρεμα - ήταν το πρώτο δώρο που μου πήρες θυμάσαι; τότε δεν μου έκανε..τώρα μου κάνει..θα με δεις ποτέ μεσα σε αυτο..; - στη ζεστή μπεζ ζακέτα, στη μαύρη τσάντα με τα κόκκινα κουτάκια, στο κόκκινο καπέλο, στη μπεζ τσάντα με την πουά επένδυση, στο τυρκουάζ φόρεμα με το μουσταρδί κολιέ, στα πολύχρωμα πορσελάνινα δαχτυλίδια, στα σκουλαρίκια και τις καρφίτσες της μαμάς σου, να μην ξεχάσω και το κόκκινο κασκόλ με τα μαύρα σχήματα που είναι σετ με την τσάντα και το καπέλο και το ροζ πουκάμισο nümph με τις πολύχρωμες πεταλούδες και τη μαύρη τσάντα με τα κόκκινα ματωμένα γράμματα και το swarovski κολιέ φεγγάρι..και το κόκκινο δαχτυλίδι με το σετ σκουλαρίκια απο το soho, για να μην αναφερθώ στα σιντί με τις αφιερώσεις. Και τα μπλοκάκια. Και ο πίνακας με την μπλε καρδιά. Και η λαστιχένια πάπια. Και η μαύρη Prada. Και είμαι σίγουρη ότι κάτι ξεχνάω. Όλα τόσο αγαπημένα.
Ποτέ δεν μου πήρες για δώρο εσώρουχα.
Πάντα ήταν κάτι που θα με έκανε πιο όμορφη στον έξω κόσμο, θα έκανε την καθημερινότητα μου πιο όμορφη, πάντα κάτι που θα μου θύμιζε ότι είσαι εκεί, ότι είσαι δίπλα μου, ότι είσαι στο λαιμό μου, στο χέρι μου, στο δέρμα μου...ποτέ πιεστικά κατάσαρκα, but still πάνω μου, κάτι που να μπορώ να το δω ανα πάσα στιγμή και να πάρω δύναμη.
Δεν μπορώ να ζω με όλα αυτά, αλλά δεν μπορώ να τα πετάξω.
Μπορώ να τα βλέπω μόνο και να κλαίω και να αναρωτιέμαι αν μου αξίζει αυτή η τιμωρία.
Μου αξίζει αυτή η τιμωρία;



Χθες την είδα και μου είχε λείψει. Είπε διστακτικά θα έρθω στο msn, αν και κρύωνε και δεν είχε και λεφτά. Άνοιξε διστακτικά την ντουλάπα. Μέσα στα πουκάμισα, τα σακάκια, και τα παντελόνια, όλα στην ίδια πανομοιότυπη σκάλα του γκρι - μαύρου - μπλε, κατάλαβε όλα της τα λάθη. Έδιωξε όλα τα χρώματα απο τη ζωή της και σε όλα έβαλε λογική. Λογική. Αυτό είναι το σφάλμα του 2008 - 2009. Δεν υπήρχε λογική όταν ερωτευτηκε κάποιον μέσω του ιντερνετ - και όχι δεν είναι έτσι όπως ακούγεται - όταν την έπαιρνε τηλέφωνο απο την Πορτογαλία και χοροπηδούσε όλη την υπόλοιπη μέρα, όταν της εστελνε αποσπάσματα με τη φωνη του και κολλούσε στα ηχεία για να ακούσει τη ζεστή χροια του, δεν υπήρχε λογική όταν κοίταζε σαστισμένη την πλάτη του πριν πάει να τον χαιρετήσει στην πρώτη τους συνάντηση, δεν υπήρχε λογική όταν μεθυσμένη στο πρώτο ραντεβού της έκανε μια ερώτηση που δεν έπρεπε να της κάνει και του έδωσε μια απάντηση που δεν έπρεπε να τολμήσει να ξεστομίσει...αυτή η ερώτηση ξεσκίζει τα σωθικά της τόσο καιρό. Γιατί ότι κι αν έκανε εν θερμω, με αδίστακτη λογική, έμεινε πιστή στην παράλογη απάντηση. Πιστή μέχρι θανάτου. Του δικού της θανάτου. Κι ακόμα ζει. Ανάσα. Εγώ δεν αναπνέω, την κοιτάζω με κομμένη την ανάσα. Φοβάμαι την αντίδραση. "Ναι, στο love story λέει πως "Love means never having to say you're sorry". Εγώ γιατί πιστεύω ότι "Love means having the courage to say you're sorry."..; Ξανα τα ίδια. Αλλά με εκπλήσσει για πρώτη φορά. Αρπάζει το μίνι πουά φόρεμα με την κόκκινη επένδυση και το φουσκωτό τελείωμα, φοράει το μαύρο καλσόν προσεχτικά γιατί είναι αδέξια και πάντα το σκίζει, βάφεται, μαύρο μολύβι στα μάτια, πολύ μάσκαρα, κόκκινο κραγιον, κόκκινο γκλος, ρουζ, το κόκκινο δαχτυλίδι φιογκάκι και το βραχιόλι με την κόκκινη κορδέλα και το ασημένιο κοριτσάκι. Tα μαλλιά μαζεμένα ψηλά, έχει υγρασία και δεν στρώνουν. Αλλά έτσι τονίζουν και τις γωνίες στο πρόσωπο. Και τα σκουλαρίκια πέρλες. Και τις μαύρες μπαλαρίνες της για να μην είναι σαν πορτατίφ με τα ψηλοτάκουνα. Φοράει το κόκκινο παλτό της και καρφιτσώνει πάνω της την καρφίτσα πασχαλίτσα. Παίρνει και το κοκκινόμαυρο κασκόλ και την μαύρη βελούδινη τσάντα. Μέσα στη βροχή φοράει τα ακουστικά της και ακούει μουσική. Aπο το κιτς κινητό της με τα φούξια διαμαντάκια. Back to you. Και χαμογελάει. Είναι ήρεμη και αν η αύρα της έχει χρώμα είναι αν όχι λευκή, polka dot. Νιώθει πολύ pin up. Και πολύ χουχουνίνα. Θέλει φίλους, αγκαλιές, γελια και κόκκινη μπύρα. Φτάνει στο μετρό. Προορισμός Γκάζι. Μέσα στο βαγόνι βλέπει μια παρέα με φαρδιά παντελόνια. Είναι εκεί;;; Και το ίδιο σκίσιμο τραντάζει όλο το γαλήνιο οικοδόμημα.
Και οι λευκές βούλες πνίγονται στο μαύρο. Κι η ίδια ελπίδα πεθαίνει για ακόμη μια φορά.
Δεν είναι εκεί αυτός, αλλα είναι ο Ν., γνωστός του...
Δεν προλαβαίνει να γυρίσει. Την βλέπει. Την αναγνωρίζει. Την χαιρετάει.
Ψελλίζει ένα γεια. Τι κάνει ο ... ;
...
Παύση. Σκύβει το κεφάλι. Μου κόβει πάλι την ανάσα.
Ξανασηκώνει το κεφάλι. Το βλέμμα κολλάει. Το μυαλό κολλάει.
Όταν είναι αναμμένο το κουμπί πατήστε το για να ανοίξει η πόρτα.
Happy Halloween..! Εχω πεθάνει γι'αυτόν!
Χειρολαβή και κλίμακα αποβίβασης έκτακτης ανάγκης.
Για την ακρίβεια με σκότωσε μέσα του.
Προσοχή στο διάκενο.
Γιατί δεν έπεφτα στο διάκενο πριν μπω;;;
Προσοχη στις θύρες κλείνουν προς τα μέσα.
Μακάρι να ήξερα τι κάνει να σου πω.
Μη στηρίζεστε στη θύρα ανοίγει αυτόματα.
Έχει βρει άλλη γκόμενα αυτό το ξέρω.
Θέσεις για άτομα που χρειάζονται βοήθεια.
Σηκωθείτε χρειάζομαι βοήθεια.
Κλείνετε το παράθυρο ο χώρος κλιματίζεται.
Την λενε και Τσίλι. Καλύτερο απο το Τσι.


Νίνα...;

Δεν ξέρω τι κάνει. Εδώ πρέπει να κατέβω.
Τα λέμε.


Ανάσα. Συγκρατιέται.
Χαμόγελο. Ψεύτικο.
Αυτοκυριαρχία. Αρκετή.
Στρώνει τις πιέτες του φορέματος. Μηχανικά.
Κάνει στην άκρη το κασκολ για να φαίνεται η πασχαλίτσα.


Στάση Μοναστηράκι.

Ακουστικά και μουσική.

Σε 7 λεπτά έρχεται το επόμενο βαγόνι.

And when your heart bleeds
For a love that's dead like me
That's when I come back, when I come back to you...

Πριν 2,5 χρόνια, τέτοια εποχή, επέστρεφα απο το Λονδίνο. Δεν θα ξεχάσω το γεγονός ότι κάθε ένας άνθρωπος φορούσε στο πέτο μια παπαρούνα. Στους δρόμους, στο μετρό, παντού. Συχνά φοράμε διάφορα που δηλώνουν ακτιβιστικούς σκοπούς, όπως για παράδειγμα τώρα στο πέτο της καπαρντίνας μου έχω καρφιτώσει μια ροζ κορδέλα που συμβολίζει την μάχη κατά του καρκίνου του μαστού.

Αλλά παπαρούνα;!! Διστακτικά ρωτήσαμε κάποιον και μας είπε οτι συμβολίζει το αίμα που έχει χαθεί στον πόλεμο του Ιράκ. Αυτό που με έκανε να ανατριχιάσω, είναι η συνειρμική σύνδεση που έκανα τότε με το αντιπολεμικό αριστούργημα "H Ζωή εν Τάφω" του Στρατή Μυριβήλη, όπου και εκεί η "μυστική" παπαρούνα συμβολίζει την αιματοχυσία στον πόλεμο. (Δεν το αναλύω περαιτέρω γιατι μου θυμίζει πανελλήνιες Β' Λυκείου xP!!!) Μου έκανε τρομερή εντύπωση πως δυο εκ διαμέτρου αντίθετες κουλτούρες, η ελληνική και η αγγλική, είχαν μια τόσο κοινή αναφορά : η απόλυτη - παρα το διαπολιτισμικό χάσμα - ταύτιση του σημαίνοντος και του σημαινόμενου σε ένα κοινό πολιτισμικό τραύμα εν προκειμένω, όπως είναι ο πόλεμος. Πραγματικά ανατριχιάζω στη σκέψη..!

Το θυμήθηκα γιατί πριν λίγο είδα τον Gordon Brown στις Βρυξέλλες, οποίος φορούσε την παπαρούνα στο πέτο του.


Ακολουθεί και μια λονδρέζικη ανάμνηση...
Η παπαρούνα στο δικό μου πέτο...

Απλό

Είσαι εδώ και χάνεσαι

Λυπάσαι που χρωστάς

Και στον αφρό της νιότης μου

Αφήνεις μία θάλασσα.

Σε δυο κόσμους τώρα ζω.

Ανέστης Μελιδώνης
Και το γαλάζιο μαυρίζει

Αυτή τη στιγμή τοποθετούν στους δρόμους του κέντρου της Αθήνας χριστουγεννιάτικα αστεράκια...Για την ακρίβεια πριν μιa ώρα τοποθετούσαν αστεράκια με γερανό επι της Σκουφά στο Κολωνάκι..! Απο τη μία μου άρεσε πάρα πολυ...είναι σαν να κρυφοκοιτάς απο την κλειδαρότρυπα των παιδικών σου χρόνων και να βλέπεις τον μπαμπά σου ξημερώματα να τυλίγει το δώρο σου και να το βάζει κάτω απο το χριστουγεννιάτικο δέντρο, ενώ υποτίθεται ότι το κάνει ο άγιος Βασίλης..! Είναι εντελώς διαφορετικό να βλέπεις να τα τοποθετούν το βράδυ, απο το να τα βλεπεις έτοιμα το επόμενο πρωί..! Απο την άλλη στενοχωρηθηκα πολυ...περνάει τόσο γρηγορα ο καιρός ρε γαμώτο..;! Πως θα είναι αυτά τα Χριστούγεννα; Πως θα είναι αυτή η χρονιά; Τι μέλλει να με βρει; Θα ξαναβρώ αυτά που αγαπάω; Θα καταφέρω να αναπληρώσω το κενό τους; Θα είμαι με αυτούς που αγαπάω; Θα είναι καλά όσοι αγαπάω; Κάποιοι άπιστοι θωμάδες λένε ότι είναι πολυ νωρις για αστεράκια και ότι ειναι ενδεικτικό της κρίσης που περνάει η αγορά.. Δεν με νοιάζει. Αμα κάτσω να σκεφτώ και την οικονομική κρίση ή ποια πολιτική σκοπιμότητα μπορεί να εξυπηρετεί η πρόωρη τοποθέτηση τους, το μόνο που μένει είναι να κάνω χαρακίρι...! Και χωρίς να την σκέφτομαι δηλαδή στα πρόθυρα είμαι..! Οπότε κρατάω μόνο την χρυσόσκονη, τη ζεστασιά του φωτός και του σχήματος...

Η ζωή είναι πιο όμορφη όταν κοιτάς ψηλά, τα αστέρια, έτσι δεν είναι..;

P.s. Και απο τη στιγμή που το είδα αυτό μου έχει κολλήσει ...

Πάρε με στη χώρα που χορεύουν όλοι,
όλη όλη μέρα!
Πάρε με στη χώρα που χορεύουν όλη μέρα!
Νομίζω πως ακούω,
φωνές από τ' αστέρια...
φωνές από τ' αστέρια...
Νομίζω πως ακούω,
φωνές από τ' αστέρια...