Law of the jungle

Εχω βαρεθεί τα μπλογκ.
Ίσως και να μην έχω κάτι να πω.
Δουλεύω πολύ, σε έναν χώρο περίεργο, κι αποφεύγω να έχω άποψη εδώ,
γιατί εκεί έξω υπάρχουν πάρα πολλοί που θα χρησιμοποιούσαν τα αυθόρμητα κείμενα μου και την πηγαία τρέλα μου για να χτυπήσουν τον εργοδότη μου πρωτιστως και μετά εμένα.
Κι όμως κόντρα στο οτιδήποτε και στον οποιοδήποτε ήθελα να αρχίσω να είμαι πολυ πιο δραστήρια στο διαδίκτυο και να μην κρύβομαι.

Και διαβάζω κάποια κείμενα, τα οποία δεν θα κάνω την τιμή στο ανδρείκελο που τα υπογράφει να τα αναμεταδώσω μέσω του προσωπικού μου διαδικτυακού χώρου, τα οποία λοιδορούν τον αγαπημένο μου φίλο Μάνο Αντώναρο.

Σίγουρα δεν χρειάζεται δικηγόρο, και δεν ξέρω πως έχει βιώσει εκείνος αυτή την ιστορία,
αλλα με ενδιαφέρει πως τη βιώνω εγώ και γι'αυτο το γράφω.
Δεν με ενοχλεί που βρίζουν καποιον που ξέρω.

Με ενοχλεί που η μπλογκόσφαιρα έχει γίνει ενα ξέφραγο αμπέλι.
Με ενοχλεί, γιατί οταν αρχισα να μπλογκάρω, στα 17 μου, και τώρα ειμαι 22, υπήρχε ενθουσιασμός, υπήρχε αγάπη, υπήρχε εκτίμηση, υπήρχε περιέργεια και κουβεντούλα και κουτσομπολιό και κριτική, αλλα υπήρχε και προστασία.
Δεν θα ξεχάσω που έκλεψαν κειμενα δικά μου και της horace, και ο Μύθος, χωρίς να μας ξέρει, μας βοηθησε να ανακαλύψουμε ποια ηταν απο πίσω και να κλείσουμε το μπλογκ της.
Απλα δεν υπήρχε περίπτωση faux μπλογκ να επιβιώσει. Οτιδήποτε φτιαχτο και ψευτικο, υποκινουμενο απο "βρωμικα" συμφέροντα, εβγαινε στην επιφάνεια και το μποικοτάραμε όλοι μαζί χωρίς συννενόηση, με το νόμο της σιωπής και της κατανόησης, ίσως με το νόμο της ζουγκλας. Ο λύκος που απειλεί την αγέλη πρέπει να πεθάνει.

Αυξανόμαστε και πληθυνόμαστε όμως, και εσπασε αυτη η προστατευτική συνοχή.
Και βρεθηκαν μπλογκ υποκινουμενα και στρατευμενα και δημοσιογραφικα που εννοουν την δημοσιογραφια ως λογοκλοπη, αφου δεν παραγουν κάτι αυθεντικο αλλα κλεβουν αρθρα απο τον εντυπο και τον ηλεκτρονικο τύπο, απλα αναμεταδίδουν δηλαδή ότι τους βολεύει.


Αυτός λοιπόν βρίζει τον Μάνο με πάτημα τις φωτογραφίες του και τα βιντεάκια του στο 5th Floor.

Έβλεπα τις φωτό του Μάνου και βρήκα μια συμφοιτήτρια μου ανάμεσα τους.
Την έκανα tag.
Η συμφοιτήτρια μου είχε εικόνα προφίλ τη φωτό του Μάνου επι μήνες.

Συναντάω μια συμμαθήτρια μου απο το σχολείο στο μετρό.
Χαχα χουχα, γεια σου αγαπη μου τι κανεις πως περνας πως πανε οι σπουδες που δουλευεις α ωραία, τα κλασικά. Και μου πετάει. Α βλέπω τις φωτό του φίλου σου του Μάνου στο facebook. Είχε φωτογραφήσει και φίλες μου στην Ερμού και κατενθουσιάστηκαν που τις είδαν.

Η αδερφή μου κι οι φίλες της έχουν τρέλα με τα βιντεάκια της Ολιβια.
Μου έδωσε δε ενα φουτεράκι με την miss Kitty η ολίβια και το έδωσα στην αδερφη μου και μόνο που δεν έκανε κωλοτούμπες, και επειδη είχε την Miss Kitty και επειδη ήταν δώρο απο την Ολίβια. Οι φίλες της δε, πρασίνισαν απο τη ζηλεια τους..!!!


Αλλα νομίζω οτι τα χαζά προσωπικά μου παραδείγματα περισσεύουν.
Παγκοσμίως ο κόσμος γυρνάει σε βιντεάκια τις προσωπικές του στιγμές, για να τις θυμάται, για να γελάει, δεν έχει σημασία.

Παντρεύονται 2 φίλοι μου στην Αμερική, σε ένα κωλοχωριό, και έφτιαξαν ιστοσελίδα για τον γάμο τους, διαδικτυακή πρόσκληση, και ανέβασαν ενα σωρο βιντεάκια με πρόβες νυφικού, με την προετοιμασία νυφικών cupcakes, με το πάρτυ του αρραβώνα τους, με το γάμο τους. Απέναντι η αμερικάνα γειτόνισσα μου, που είναι ζωόφιλη, εχει βαλθει να μου στέλνει ολο βιντεακια με τους σκύλους και τις γάτες της.

Άλλωστε και το friends τι ήταν?! Οι ιστορίες μιας παρέας. κατ'επίφαση αυθόρμητες.

Το στοίχημα του ίντερνετ είναι το αυθόρμητο και το αληθινό, έστω το αληθοφανές.
Δεν με ενοχλεί το 5th floor. Μου αρέσει. Το γουστάρω.
Δεν πιστεύω ότι όποιος έχει δει πχ τα τέλεια διαμερίσματα στα σίριαλ του Παπακαλιάτη δεν έχει ονειρευτεί να ζει μεσα σε ενα τέτοιο. Κι όμως σκέφτεται ότι α, είναι ενα σκηνικό ψεύτικο. Εν προκειμένω είναι αληθινά μέρη, αληθινά σπίτια και αληθινοί άνθρωποι με καθημερινές ανησυχίες πάθη κτλ.

O Sarkozy ανεβάζει βιντεακια με την Κάρλα που την φλερτάρει και τον αποκαλεί..Chou chou της... Ο Ομπάμα ανεβάζει βιντεάκια που κάνει βόλτες με τα παιδιά του, να τους αγοράζει μπισκότα και να βγάζει το πορτοφόλι του απο τη τσέπη ή που συζητά στη G8 με αλλους ηγέτες για τον Michael Jackson. Εδώ υπάρχει βιντεάκι με τη Ντόρα να κάνει τα ψωνια της σε πασίγνωτο πολυκατάστημα για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Βραβεύονται ανα τον κόσμο φωτογράφοι που έχουν απαθατίσει σκηνές φρίκης και βίας. Γιατί να μην γιορτάσουμε την πόλη και τους ανθρώπους της?! Οι φωτό του Μάνου μου αρέσουν. Δείχνουν συναισθήματα, δείχνουν τάσεις της μόδας, δείχνουν τον παλμό της Αθήνας.

Σέβομαι και την αντίθετη άποψη, παρόλο που αυτή δεν σέβεται εμένα. Γιατι χρησιμοποιεί ως βήμα τα μπλογκ για να βρίσει κάποιον. Χωρις να ξέρουμε και ποιος τον πληρώνει για να γράφει εκει που γράφει. Επιτρέπεται δηλαδή να βρίζουμε επώνυμα όποιον γουστάρουμε, αλλα δεν επιτρέπεται να φωτογραφίζουμε στο δρόμο. Αμα ο τοιούτος έχει τοσο τεράστιο πρόβλημα απο τις φωτογραφίες του Μάνου, να κινηθεί δικαστικώς και να μην προτρέπει άλλους να συμμαζέψουν τον κάθε κυριο Αντώναρο. Αλλα δεν στοιχειοθετείται έτσι δικογραφία...

Παθαίνω αναφυλαξία στη σκέψη ότι αυτό το @!#$@#%$^$* μπορεί δυνητικά να μπει και να διαβάζει το μπλογκ μου, και να ανακαλύψει τι ειμαι ποια είμαι τι κάνω και να χρησιμοποιήσει τη ψυχή μου ως πάτημα για να με χτυπήσει. Βέβαια είναι τιμητικό να σε χτυπάει κάποιος, είναι ενδεικτικό του γεγονότος ότι έχεις επιτυχία και προκαλείς τον φθόνο.

Δεν παύει όμως να ειναι άνανδρο.
Είναι δειλό.
Που πήγαν οι άνθρωποι που τιμούν τον λόγο τους;
Γιατί ακόμα και στην μπλογκόσφαιρα κάποτε είχαμε τιμή και υπόληψη.
Ο καθένας μας, αν κι ανώνυμος, τιμούσε την υπογραφή του.

Όπως κι εγώ δεν ένιωσα ποτέ ότι πρόδοσα ουτε την Νίνα, ούτε την Cold Bitch.
Και κοιμάμαι πολύ ήσυχα τα βράδια.



Υ.Γ. 1.Η φωτό είναι της Ολίβιας Γαβρίλη.

Υ.Γ.2. Ακούμε Paul Weller, έρχεται την Τρίτη στο Θέατρο Βράχων :)

Autumn blew its leaves at me
Threatening winter as I walked
Summer always goes so quick
Barely stopping like my thoughts

Which dip and spin and change so fast I have to wonder - Will I last

Through the windows of a train
I caught reflection of a paper cup
Hanging small in a pale blue sky
Never knowing which way's up

Above the clouds, what's to be found I have to wonder - Will I be around

As my anger shouts - At my own self-doubt
So a sadness creeps - Into my dreams

When your scared of living - but afraid to die I get scared of giving - and I must find the faith to beat it
I must be me that's rushing by
Time just lingers on the wind
Whistling through my open fears
I wonder what it's going to bring

Above the clouds - what's to be found
I have to wonder - oh, will I be around

Ψέμματα

2/02/09

Σήμερα το πρωί στο Notting Hill περπατούσα στο Porto Bello και είχε κάτι σπίτια όπως αυτά που σου έλεγα πως θέλω να μείνουμε μαζί και σκεφτόμουν πως τώρα που έκανες αίτηση για το City θα λάτρευα τη ζωή μου μακρυά απο το σπίτι μου και δίπλα σε εσένα, σε ενα τέτοιο μικρό σπιτάκι να είναι η ζωή μου, ξέρεις, να μαγειρεύω όπως στη Π. και να κάνουμε έρωτα στη φλοκάτη που μου είχες πει πως σ'αρέσει..

Να σε έχω στην αγκαλιά μου και επιτέλους να μην μιλαω σε μαξιλάρια όταν τα έχω αγκαλιά, για να νιώθω, δήθεν, πως μιλάω σε σένα.

Όλα αυτά μείνανε όνειρα δυστυχώς, το παλέψαμε, φτάσαμε κοντά,
και μας έμεινε η δίψα.

Ήθελα πάρα πολύ να είμαι μαζί σου, και στο ορκίζομαι πως, κάθε μέρα που περνούσε σκεφτόμουν πότε θα έρθει η μέρα που θα είμαστε μαζί κανονικά.

Τα χριστούγεννα ήθελα να τα παρατήσω όλα για να μην γίνει αυτο που έγινε τώρα. Με μισώ που δεν τα παράτησα τότε.

Γιατί τώρα δεν σε έχω και θα έδινα και τη ζωή μου για να είμαστε μαζί.

Πριν λίγο μου είπες στο τηλέφωνο...και τι θα μου πεις, πως μ'αγαπάς;

Σ'ΑΓΑΠΑΩ και θα σ'αγαπάω για πάντα.

Δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω πως δεν είμαστε μαζί, πως δεν έχουμε καμία επαφή...
Και τι θα γίνει απο δω και πέρα;

Θα γίνω έτσι όπως ήμουν;

Και εσύ τι θα είσαι, μια ξένη που δεν σε ήξερα ποτέ;

Και τις στιγμές που σε είχα αγκαλια και ορκιζόμασταν πως θα γεράσουμε πλάι πλάι και πως θα σ'αγαπάω και θα με αγαπάς ποιος θα μου τις σβήσει απο την καρδιά μου σαν την "φιλία" μας στο Facebook;

Ποιος θα με κάνει να μην πονάω στην σκέψη πως ΤΕΛΕΙΩΣΑΜΕ...ποιος μπορεί να με κάνει να ξεχάσω την καρδιά μου που ελευθερώθηκε όταν με φίλησες πρώτη φορά;;;

Ποιος θα με κάνει να ξεχάσω την ηρεμία και την ευτυχία όταν κοιμήθηκα μεσημέρι καλοκαιριού στο στήθος σου επάνω;

Ποιος θα με κάνει να ξεχάσω το πρωινό στην Κ., να κοιμάσαι και να δακρύζω απο ευτυχία που ήσουν δίπλα μου;

Ποιος μπορεί να με κάνει να μην θυμάμαι πως μου είπες πως θα ήμασταν μαζί Σάββατο 8 σεπτεμβρίου με λυγμούς στο αεροδρόμιο, πως όλα θα πάνε καλά και πως θα έρθεις να με βρεις;

Ποιος θα με κάνει να σταματήσω να νιώθω την στιγμή που σε είδα στο αεροδρόμιο στο Λονδίνο να είσαι εκεί και να δακρύζεις που με βλέπεις;

Ποιος θα με κάνει να ξεχάσω τις μέρες που κάναμε έρωτα εδώ σε ένα δωμάτιο, που σε ερωτεύτηκα ακόμα πριν καλά καλά σε δω;

Πως μπορώ να πιστέψω πως τον χειμώνα μου τον έκανες να μυρίζει έρωτα και δεν πάγωσε η καρδιά μου;

Πως γίνεται να ξεχάσω δυο χαζά παπουτσάκια που λέγαμε πως κάποτε εκεί θα βάλουμε τον έρωτα μας μόλις γίνουμε 30...

Πως γίνεται να φτάσω 30 και να μην είμαι δίπλα σου...

Πως γίνεται να αναπνεύσω όταν μου κόπηκαν όλες μου οι ανάσες, όταν πίστεψα έστω και για λίγο πως όλα τέλειωσαν...

Πως μπορώ να χωρέσω στο μυαλό μου πως κράτησε απο 16-06-07 και τέλειωσε 01-02-09;;;;

Κάπου εδώ τελειώνω κι εγώ κι επειδή δεν μπορώ να πιστέψω πως όλα αυτά δεν υπήρξαν, γιατί με περνάνε σαν ηλεκτρικό ρεύμα κάθε φορά που τα αισθάνομαι, βάζω την καρδιά μου στο πάγο, να μην ξεχάσει...ξερνάω την ψυχή μου και μισώ την ζωή μου γιατί δεν την θέλω.

Δεν θέλω τίποτα.

Δεν μπορώ να έχω την ζωή μου γιατί σβήστηκε ένα βράδυ, επειδή ήμουν μακρυά και έχασα επεισόδια μαζί της.

Μισώ που είμαι εδώ και δεν είμαι εκεί, μισώ που σήμερα πρέπει να κοιμηθώ ξέροντας πως δεν θα μιλαω στον αέρα μπας και φυσήξει και με ακούσεις, μισώ που αύριο πρέπει να συνεχίσω να ζω, αλλα να μην είμαι μαζί σου.

Και πονάω που σκέφτομαι πως όλα αυτά υπάρχουν και δεν μπορώ να τα αγκαλιάσω.

Αν κάνω μια ευχή τώρα είναι να μπορούσα να γίνω αυτή η γυάλινη καρδιά και να σπάσω σε χίλια κομμάτια, να μην υπάρχω πια.

Έξω χιονίζει και εγώ προσπαθώ να βρω τρόπο να συμβιβαστώ, αλλά ο μόνος τρόπος είναι να παγώσω κι εγώ, όπως οτιδήποτε κινείται εκεί έξω τώρα.

Πάγωσε η καρδιά μου γιατί είναι δικιά σου και την έβαλα στην κατάψυξη, με την ελπίδα πως θα την ξεπαγώσεις.

Αν δεν έρθεις, μην με κουνήσεις απο εδώ, δεν θέλω να δω τίποτα, ούτε να σκεφτώ κάτι, δεν θέλω να πάω πουθενά, ούτε να γευτώ τίποτα.


Θέλω μόνο να θυμάμαι, γιατί μόνο στις αναμνήσεις μπορώ να σε βρώ κι ας είναι παρελθόν.

Σ'αγαπάω.

I won't ever

O μι μπι τζι

(oh my beautiful God)

...

Κυστίτιδα

Μέσα στο καλοκαίρι το σώμα μου έχει τη δική του εποχή
κρυώνω και τα μανίκια μέχρι τον καρπό
δεν είναι αρκετά μακρυά για να ζεσταθώ

Μέσα στο καλοκαίρι ο νους μου έχει τη δική του εποχή
σκαλώνω και η ρόδα που κυλά κάθε μέρα
δεν είναι αρκετά στιβαρή για να ξεχαστώ

Εντούτοις

...


δεν ικετεύω πια κανέναν

.


I don't want the rest of your life.

Γι'αυτό έχω αλλάξει και δεν με πιστεύεις.


I want the rest of my life.

Bitter Moon

Moi Lolita

Κινούμαι με ρυθμούς αιλουροειδούς
κυνηγώ τη σκιά μου κι αυτή εμένα

'Οταν τα κορμιά μιλούν
τα πάντα σωπαίνουν
Όταν τα κορμιά σιωπούν
τα πάντα μικραίνουν

Παραιτούμαι...όχι από την ελπίδα να τα βρούμε.
Αλλά από τον εαυτό μου το δυσκίνητο.


Κινούμαι με ρυθμούς αιλουροειδούς
ανάβω τη σκιά μου κι αυτή εμένα.

Jelly

Κάποια στιγμή πρέπει να μιλήσω για την φανταστικη, τρομερη, εκπληκτική, super duper whoopsiedaisy εμπειρία μου, μιας και η Κωνσταντίνα ξεσκέπασε την ανωνυμία μου :).
Όχι ότι έχω πρόβλημα, απλα δεν θεωρώ αυτόν τον χώρο...εδώ το bitchy σπίτι μου...ιδιαίτερα webby και ιδιαίτερα αντιπροσωπευτικό της καθημερινότητας μου. Φαντάζομαι ότι οι περισσότεροι αναγνώστες μου φαντάζονται μια κοπέλα ημίτρελη πάνω στο πληκτρολόγιο με σαδομαζοχιστικές τάσεις και δεν ξέρω κι εγώ τι αλλο. Εχω χάσει ανθρώπους απο τη ζωή μου, επειδή δεν μπορούσαν να δεχτούν το φλερτ μου, ή μάλλον την λατρεία μου για παιχνιδίσματα με τις λέξεις και τους ρόλους.

Στην πραγματικότητα ασχολούμαι με έναν περίεργο τομέα που εγκλωβίζει λίγο την καθημερινοτητά μου (ναι εχω υπογράψει σύμφωνο εχεμύθειας) και δεν ήθελα ποτέ να τον συνδέσω με αυτό το μπλογκ, με τα μέσα μου δηλαδή και με τη δημιουργική μου τρέλα στη γραφή. Όχι γιατί εχω εγώ πρόβλημα, αλλα ενας υπεύθυνος άνθρωπος πρέπει να τιμά και να προστατεύει τη χείρα που του χαρίζει εμπιστοσύνη και μαρούλι.

Παρόλαυτα με ενέπνευσε απιστευτα το jelly οπότε νομίζω ότι το λιγότερο που μπορώ να κάνω για να το αποδείξω στην πράξη είναι να δοκιμάσω επιτελους τις δυνάμεις μου και...τα ρα τα ταμ να φτιάξω το πρώτο μου vidcast :P. Δεν σας υποσχομαι τίποτα όμως :P

Αυτά λοιπόν, δεν θα πω τίποτα άλλο.
Απλά πρέπει να ευχαριστήσω την Κωνσταντίνα για την μοναδική ευκαιρία που μου έδωσε, και όλους τους υπέροχους συνδαιτημόνες, γιατί απο όλους...αποκόμισα κάτι που πήγε την σκέψη μου παραπέρα.


Α, μόνο ας πω τη φράση που μου ζήτησε η Κωνσταντίνα για το Jellycious meeting μας.

O Einstein κάποτε είπε πως "the most beautiful thing we can experience is the mysterious".
Κι εγώ σήμερα λέω ότι το ίντερνετ και οι ευκαιρίες δημιουργίας μέσω αυτού, είναι το ομορφότερο πράγμα που μπορούμε να γευτούμε σήμερα.
Γιατί ακριβώς κανένας μας δεν ξέρει το παρακάτω.
Μπορεί να το υποψιαστεί, μπορεί να το φανταστεί, αλλα η εμπειρία του, η βιωσή του, είναι κάτι απρόβλεπτο και μοναδικό.
Και η επικοινωνία και η διαφήμιση έχουν περάσει σε αυτό το επίπεδο.
Σε πρακτικές που δεν ξέρουμε αν θα είναι 100% επιτυχείς, η δεν ξέρουμε ούτε καν την κατάληξη τους, αλλα ξέρουμε ότι θα είναι 100% μυστηριώδεις και μοναδικές για το κοινό αλλα και για εμάς τους δρώντες.

Οπότε Κωνσταντίνα μου, αν θες μόνο μια φράση, κράτα αυτή του φίλτατου Einstein :)


Λοιπόν κι όλοι εσείς που δεν ξέρετε για τι jelly μιλάω κάντε κλικ ...!!!!!